Bugün yazmaktan değil yazamamaktan bahsetmek istiyorum. Normalde çenem haylice düşük, dilim de papuç kadardır. Konuşmayacağım konu sayısı az olsa da konuştuklarım dağları aşardı yani. Hiç bir zaman fikirsiz kaldığımı hatırlamıyorum. Her konu hakkında hemen hemen görüşüm vardı. Dı diyorum çünkü geçmişte bırakmışım bu güzel anıları.
Düşünemiyorum. İnanın düşünmeye vaktim kalmıyor. Uykusuzluk neymiş dibine kadar öğrendim. Kafamı koyduğum yerde 5. rüyamı kesintisiz görmeyi hayal ediyorum. Mesela dalsam böyle uykuya ve ben uyurken Dünya' da uyusa. Toplu uyuma günü ilan etsek ve hayat dursa, zaman dursa, dünya dursa...
Çok yorgunum. Eve, kızıma ve kendime yetiş(eme)mekten. Sonra 24 saate 48 saati sığdırmaya çalışmaktan çok yoruldum. Hatta daha da abartıp nefesimi bile sıraya koyuyorum ki bölündüğüm parçalar görevlerini yerine getirebilsin diye. Sıralı ölüm derler ya sıralı nefes işte benimkisi de. Ama kızım büyüyecek, genç kız olacak ve bir gün " Annecim, bir kahve yapayım da içelim beraber " diyecek bütün güzelliğiyle. Ve kahvenin telvesiyle birlikte geçmişin dibinde kalacak yaşadığım tüm yorgunluklar. Hissediyorum...
Share This :
comment 0 yorum
more_vert